Η θλιβερή εξουσία της προπαγάνδας.

Επ’ αφορμή των τεκταινόμενων στα μέσα παραπληροφόρησης, σκοταδισμού και φασιστικού λόγου, για την εκτέλεση των δύο Χρυσαβγιτών στο Ν. Ηράκλειο, ανέτρεξα στο βιβλίο μου ( δεν το έχω ακόμη δημοσιοποιήσει) κατά την περίοδο παραμονές της δίκης της 17Ν. 

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως αχρεία κωμωδία.  Η παραγωγή δικαίου και η απονομή της δικαιοσύνης του δικαίου που αντιλαμβάνεται   το Κράτος ως δίκαιον, πολλές φορές βρίσκει μιμητές αντίστοιχης φασιστικής ιδεολογίας, ομάδες πολιτών. 

Ένα απόσπασμα στην κριτική μου στην προπαγάνδα: 

 

« …. Ποιο είναι λοιπόν το «δίκαιο δίκιο»;

Εκείνο που υποστηρίζεται από όλα τα κέντρα δημόσιου προσηλυτισμού, τα μέσα προπαγάνδας, είναι το δίκιο των θυμάτων. Και ακόμα πιο φασιστικά, το δίκιο των συγγενών.

Πολλές φορές, η πραγματικότητα απέδειξε ότι η απονομή δικαιοσύνης, δεν έχει κλειστά μάτια και προφανώς οι συγγενείς των θυμάτων νιώθουν να αδικούνται από την μεταχείριση  του δικαίου από την μονομέρεια των δικαστών.

Η μη εφαρμογή του θεσμού των ενόρκων σ’ όλα τα δικαστήρια και τις υποθέσεις, γίνεται μόνο για ένα λόγο. Την ευέλικτη χειραγώγηση των πολιτών στην  ανάγκη  οι δικαστές να υπηρετούν τα αφεντικά τους.

Το δίκαιο των αφεντικών απονέμεται από το γεγονός ότι τα συμφέροντά τους δεν υπόκεινται σε καμιά αμφισβήτηση .

Την επέκταση  απονομής δικαιοσύνης, που υιοθετούν για τον εαυτόν τους οι πολιτικές και οικονομικές εξουσίες,  εφαρμόζεται  στις περιπτώσεις αυτές στις  οποίες οι εξουσιαστικές δυνάμεις αναγνωρίζουν  ή τον θανάσιμο εχθρό τους ή την ευκαιρία εξαθλίωσης των χειραγωγημένων. 

Η προσπάθεια είναι σαφής. Ο λαός  θα πρέπει να αποκτήσει χαρακτηριστικά όχλου, ώστε η λογική του να λειτουργεί υπό το βάρος της οργής και των συναισθημάτων.

Την εποχή της « Άγριας Δύσης» στην Αμερική, το κρέμασμα των κακοποιών γινόταν από τον όχλο και βιάζονταν να το κάνουν γρήγορα πριν επιληφθεί ο δικαστής, όπου η δικαστική διαδικασία μπορεί να μην κατέληγε στην προαποφασισμένη ποινή. Πάρα πολλοί αθώοι εκτελέστηκαν επειδή έμπαινα εμπόδιο στους  ισχυρούς τοπικούς οικονομικούς άρχοντες.   

Έτσι λοιπόν σήμερα κατά το δίκαιο των ωρυόμενων γκεμπελίσκων και φασιστοειδών προπαγανδιστών, ο λαός βομβαρδίζεται με αναλύσεις και σενάρια, παρουσιάσεις των συγγενών των θυμάτων, συγκινησιακών καταστάσεων, θεατρικών παραστάσεων και βαρύγδουπων δημόσιων συζητήσέων, αντεγκλήσεων και άλλων τραγελαφικών καταστάσεων και το κυριότερο, πρόσκληση υποταγής και δήλωσης πίστης σε όσα οι  «έμπιστοι» και ποικιλοτρόπως ειδικώς  πληροφορημένοι , προπαγανδίζουν την αλήθεια.

Ο Μουσολίνι συχνά ισχυριζόταν ότι «ο Λαός δεν χρειάζεται να ξέρει, αλλά αρκεί να πιστεύει.  Αν καταφέρουμε να πείσουμε τον λαό ότι τα βουνά μετακινούνται, τότε αυτά θα μετακινηθούν» .

Αυτή η φιλοσοφική αρχή του φασισμού αποτελεί ορόσημο και καθοδηγητική λογική των γκεμπελικών πρακτορίσκων που λυμαίνονται τα μέσα «ενημέρωση», ή όπως στην πραγματικότητα είναι, τα μέσα σκοταδισμού και χειραγώγησης των λαϊκών στρωμάτων. Άλλωστε η απώλεια μνήμης είναι το χαρακτηριστικό ιδίωμα του Ελληνικού λαού, πέραν από την απώλεια γνώσης και κρίσης.

Ο δρόμος που είναι φτιαγμένος για τους πολλούς σου εξασφαλίζει προστασία και σου ισχυροποιεί την αλήθεια. Μόνο που η αλήθεια είναι εκείνη που σου προσφέρεται ως αντιπαροχή στην επιλογής σου να ακολουθήσεις τον δρόμο που σου έστρωσαν για να διαβείς.

Και όπως είπα παραπάνω, επειδή το σύστημα δεν είναι βέβαιο για τις ικανότητες των προπαγανδιστών να μετατρέψουν τον λαό σε ζόμπι, επεχείρησαν μια πρόβα για να διαπιστώσουν το αποτέλεσμα της Γκαιμπελίστικης ενημέρωσης του λαού.  

Επαναλήφθηκε η υπόθεση του Αβραάμ Λεσπέρογλου, μετά από απροκάλυπτη απαίτηση των Αμερικανών, στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο. Οι τέσσερις ένορκοι επιβεβαίωσαν την αθωότητα του «κατηγορουμένου»  και απόδειξαν ότι η ευφορία που διακατέχει τα φερέφωνα της εξουσίας, περιορίζεται στην «οικογένειά τους» .

Η αποτυχία αυτή έχει πυροδοτήσει με αμόκ τις επιστρατευμένες δυνάμεις του συστήματος με αλλεπάλληλα προγράμματα πλύσης εγκεφάλου, όλες τις ώρες και τις ημέρες, με ψεύτικα γκάλοπ και θεατρινίστικους κανιβαλισμούς, στην προσπάθεια απαλλοτρίωσης της κριτικής στάσης του λαού. 

Ένα επίσης σημαντικό ζήτημα που επισταμένα απασχολεί την προπαγάνδα και την ρητορική  είναι  ο χαρακτηρισμός των ενεργειών της 17Νοέμβρη.

Είναι ή δεν είναι πολιτικές οι πράξεις της οργάνωσης.

Οι πλέον αναρμόδιοι ( δημοσιογράφοι, πολιτικοί, δικηγόροι και …θύματα) καταθέτουν την δική του ερμηνεία ως «ειδικοί» και οι μόνοι που τους αρνούνται το βήμα του δημόσιου διαλόγου είναι οι καθηγητές  των πολιτικών επιστημών.

Επικαλούνται αυτό καθ’ αυτό το έγκλημα και μέσα από μια χονδροκομμένη απλουστευτική λογική επεξεργασία για τον τύπο και την ποιότητα  της δημοκρατίας (τους), εξηγούν ότι δεν αποτελούν πολιτικοί κρατούμενοι.

Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Το ισοπέδωμα των ιδεολογικών και πολιτικών αρχών δεν αποτελεί την πιο ασφαλή οδό για εξαγωγή συμπερασμάτων.

Η πολιτική οργάνωση που βρίσκεται αντίπαλη του συστήματος και με ενέργειες που εκείνη κρίνει ως πιο αποτελεσματικές και ευθυγραμμίζονται με την φυσιογνωμία και την ιδεολογική αφετηρία της, είναι δράση άκρως πολιτική. Αλίμονο αν η δράση ενός πολιτικού χώρου που επιθυμεί  την ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος, νομιμοποιείται με αίτηση νομιμοποίησης προς τους μηχανισμούς του συστήματος.

Αυτή όμως την διάσταση δεν λαμβάνουν  υπόψη οι παραπάνω «ειδικοί», όταν με παιδιάστικη αφέλεια βγάζουν πύρινου λόγους υπέρ των απόψεών τους και καταδικάζουν με έκδηλη την περιφρόνηση, εκείνους που δεν μπαίνουν στο τσουβάλι, της κεντρικής εξουσίας.

Το σύνταγμα δεν καθορίζει ποιο είναι πολιτικό έγκλημα. Το πολιτικό έγκλημα ερμηνεύεται κάθε φορά από το ποιος ενοχοποιείται.

Η αρμοδιότητα για τον χαρακτηρισμό του εγκλήματος αυθαίρετα ερμηνεύεται από τα ποινικά δικαστήρια. Αρμόδιος όμως για τον  ορισμό του ποιο και τι είναι πολιτικό έγκλημα είναι και πρέπει να είναι ο δημόσιος διάλογος με επικύρωση από το κοινοβούλιο στην χώρα, εκεί που η δημοκρατία πρέπει να λειτουργεί όχι ως μέσον επιβουλής της κρατικής εξουσίας, αλλά ως μέσον πολιτική λειτουργίας και άμυνας της κοινωνίας.

Κατά μια επιστημονική νομική θέση, ο χαρακτηρισμός «πολιτικό έγκλημα»  αποδίδεται στην πράξη εκείνη που προσβάλει την ουσία της πολιτειακής εξουσίας.  Μία άλλη διαφορετική κατά ένα μέρος ερμηνεία, ισχυρίζεται ότι πολιτικό είναι  κάθε προσβολή , έγκλημα, όπου τα μέσα και οι σκοποί να βρίσκονται σε αναλογία. Δηλαδή  πρέπει να κρίνεται εάν η προσβολή ενός έννομου αγαθού είναι αναγκαία, πρόσφορη και κατάλληλη για την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης».

Είναι πολιτικό έγκλημα η δολοφονία του Φύσσα ή των μελών της Χρ. Αυγής; 

Είναι «νόμιμος» ο εγκλεισμός της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής, ως συστατικό στοιχείο  εγκληματικής οργάνωσης ή ο εγκλεισμός είναι η ψευδαίσθηση προστασίας της φασιστικής συνείδησης της εξουσίας μιας κυβέρνησης ολετήρων και προδοτών;  

Είτε στην μία είτε στην άλλη ερμηνεία, η ουσία είναι ότι το « εάν» και το «πως»  καθορίζεται από τον νικητή και όχι από αντικειμενικά κριτήρια.

Η πολιτική δράση ενός μηχανισμού ή μιας πολιτικής οργάνωσης για την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης και κατ’ επέκταση του κράτους, δεν ποινικοποιείται.  Οι πράξεις που εμπίπτουν στους κανόνες του κοινού ποινικού δικαίου, δεν αποτελούν πράξεις έξω από την ενιαία πολιτική δράση, αλλά προέκταση ή μέσο επίτευξης των σκοπών . 

Οι εκτελέσεις των συμβόλων, όσο οδυνηρές και αν είναι με την αφαίρεση της ζωής, δεν παύουν να είναι σύμβολα, παρά την θέλησή τους.

 

Η δολοφονία του Φύσσα, αποτελούσε μια ψευδαίσθηση των ναζιστών, ότι εκτελούσαν εκείνο που τους τρομοκρατούσε. Τον λόγο και το θάρρος του Λόγου.

Η εκτέλεση των δύο ναζί, που οι δικοί τους συγγενείς δεν τους το αναγνωρίζουν, δημιούργησε σύμβολα, παρά την θέληση τους να ζήσουν την ζωή τους.

Η εκτέλεση συμβόλων και περισσότερο η δημιουργία συμβόλων εμποδίζουν την κοινωνία να αντιληφθεί και να ερμηνεύσει την πραγματικότητα.

 

Η παρεμπόδιση της κοινωνίας να αντιλαμβάνεται και να ερμηνεύει την πραγματικότητα υπηρετεί μονολιθικά το συγκεκριμένο, το κάθε φορά συγκεκριμένο, σύστημα εξουσίας.  

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s